ಎಂದೂ ನಡೆಯದ ಹಾದಿ

ಎಂದೂ ನಡೆಯದ ಹಾದಿ

ಶಿಶಿರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸುದೀರ್ಘ ಪಯಣ.
ಎದುರಿದ್ದ ಕಾಡಿನ ರಸ್ತೆ ಕವಲೊಡೆದಿತ್ತು.
ಎರಡು ದಾರಿಗಳೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟುದ್ದಕ್ಕೂ
ಚಾಚಿದ್ದವು. ಒಂದನ್ನೇ ಆರಿಸಬೇಕಾದ 
ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದೆನೀಗ.

ಎರಡು ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸುತ್ತಾ,
ಚಂದವೆನಿಸಿದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ,
ಕಡಿಮೆ ಸವೆದ, ಹೆಚ್ವು ಹುಲ್ಲಿರುವ
ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆದೆ. ಆದರೆ 
ಎರಡೂ ಕೂಡ ಅವಳಿ ರಸ್ತೆಗಳ 
ಹಾಗೆಯೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಮುಂಜಾನೆಯೇ, ಎರಡೂ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ 
ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಣ್ಣೆಲೆಗಳು ಉದುರಿದ್ದವು.
ಯಾರೂ ನಡೆದ ಕುರುಹುಗಳಿಲ್ಲದ ಆ
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ನಾನೇ ಮೊದಲಿಗ!
ತಿರುಗಿ ಬರಬೇಕಾದೀತೋ? ಎನ್ನುವ
ಸಂಶಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮುನ್ನಡೆದೆ.

ಕಾಲಾನುಕಾಲಕ್ಕೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನಿಂದಲೇ,
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕವಲೊಡೆದ ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ
ಹೇಳುತ್ತ ಕೂಡುವೆನೇನೋ?
ಕಡಿಮೆ ಸವೆದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕಥೆ,
ಬದುಕಿನಲ್ಲಾದ ಬದಲಾವಣೆ.

Two roads diverged in a yellow wood, 
And sorry I could not travel both 
And be one traveler, long I stood 
And looked down one as far as I could 
To where it bent in the undergrowth; 

Then took the other, as just as fair, 
And having perhaps the better claim 
Because it was grassy and wanted wear, 
Though as for that the passing there 
Had worn them really about the same, 

And both that morning equally lay 
In leaves no step had trodden black. 
Oh, I kept the first for another day! 
Yet knowing how way leads on to way 
I doubted if I should ever come back. 

I shall be telling this with a sigh 
Somewhere ages and ages hence: 
Two roads diverged in a wood, and I, 
I took the one less traveled by, 
And that has made all the difference.

‪‎Robert Frost‬

http://www.poemhunter.com/robert-frost/

ಆಕ್ರೋಶದ ಫಲ

ಆಕ್ರೋಶದ ಫಲ

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಸಿಟ್ಟಾದೆ,
ಕೋಪದೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿದೆ.
ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಿಟ್ಟಾದೆ,
ಮಾತನಾಡದೇ ಆಕ್ರೋಶದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದೆ.

ಭಯದಿಂದ ಅದಕ್ಕೊಂದಿಷ್ಟು ನೀರುಣಿಸಿದೆ
ಹಗಲಿರುಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಪಾಡಿದೆ.
ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿದೆ.
ಕಪಟತನದಲಿ ಕುಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಮರೆಮಾಚಿದೆ.

ಹಗಲಿರುಳು ಬೆಳೆದುದು ಹೆಮ್ಮರವಾಯಿತು.
ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಫಲ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು
ನನ್ನ ಶತ್ರುವಿಗೂ ಅದರ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತು
ನನ್ನದೇ ಆಕ್ರೋಶವೆಂಬ ಅರಿವಾಯಿತು

ಆ ರಾತ್ರಿ ಮೋಡದ ತೆರೆ ಚಂದ್ರನ ಆವರಿಸಿತು
ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಾನೆಣಿಸದ ವಸ್ತು ಕಳವಾಗಿತ್ತು
ಆನಂದದ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ನಾನತ್ತ ನೋಡಿದೆ
ಫಲಕ್ಕೆ ಕೈಚಾಚಿದ ಶತ್ರು ಮರಗಟ್ಟಿದ್ದ ಕಂಡೆ

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

William Blake

http://m.poemhunter.com/william-blake/

ನನ್ನ ಸಮಾಧಿಯ ಮುಂದೆ ರೋಧಿಸದಿರು

ನನ್ನ ಸಮಾಧಿಯ ಮುಂದೆ ರೋಧಿಸದಿರು

ನನ್ನ ಸಮಾಧಿಯ ಮುಂದೆ ರೋಧಿಸದಿರು
ನಾನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವೆನೆಂದು ಭ್ರಮಿಸದಿರು
ಸೊಂಪಿನ ತಂಪಿನ ತಂಗಾಳಿ ನಾನು
ಮಂಜಿನ ವಜ್ರದ ಹೊಳಪಾದೆ ನಾನು
ಹೊಯ್ದಾಡುವ ತುಂಬಿದ ತೆನೆಯ ಮೇಲಿನ ಭಾನು
ಶರದೃತುವಿನ ಮೋಹಕ ಮಳೆಬಿಲ್ಲ 'ತಾನು'
ಬೆಳಗಿನ ನೀರವತೆಯಿಂದ ಎದ್ದರೆ ನೋಡು
ನಭದಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಿಂಡು
ಅವುಗಳ ಕೇಕೆಯಲಿ ನಾ ನಗುವೆನು
ತಾರೆಗಳ ಮಿಂಚಿನಲಿ ನಾನಿರುವೆನು
ನನ್ನ ಸಮಾಧಿಯ ಮುಂದೆ ರೋಧಿಸದಿರು
ನಾನು ಸತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ಭ್ರಮಿಸದಿರು

Do not stand at my grave and weep
I am not there. I do not sleep.
I am a thousand winds that blow.
I am the diamond glints on snow.
I am the sunlight on ripened grain.
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry;
I am not there. I did not die.

Mary Elizabeth Frye

http://m.poemhunter.com/mary-elizabeth-frye/

ಕನಸು

ಕನಸು

ಕನಸುಗಳ ಗಟ್ಟಿ ಬಿಗಿದಿಡು

ಸಾವಿಗೀಡಾದರೆ ಕನಸುಗಳು

ಬದುಕು, ರೆಕ್ಕೆ ಮುರಿದ

ಪಕ್ಷಿಯಂತಾದೀತು

ಕನಸುಗಳ ಅಪ್ಪಿ ಕಟ್ಟಿಡು

ಹಾರಿಹೋದರೆ ಕನಸುಗಳು

ಬದುಕು, ಹೆಪ್ಪು ಕಟ್ಟಿದ ಮಂಜಿನ

ಮರುಭೂಮಿಯಂತಾದೀತು

Hold fast to dreams

For if dreams die

Life is a broken-winged bird

That cannot fly.

Hold fast to dreams

For when dreams go

Life is a barren field

Frozen with snow.

LangstonHughes

http://m.poemhunter.com/langston-hughes/

ಸಾನೆಟ್ ನ 'ರೂಪಾ'ಂತರ! :)

ಸಾನೆಟ್ ನ 'ರೂಪಾ'ಂತರ! :)

ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವೆಯಾದರೆ

ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವೆಯಾದರೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರೀತಿಸು
ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಸು. ಅವಳ ನಗುವಿಗಾಗಿಯೋ
ಕಣ್ಣೋಟಕ್ಕಾಗಿಯೋ, ಅವಳ ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಗಾಗಿಯೋ
ಪ್ರೀತಿಸುವೆನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಸದಿರು.
ಈ ಗುಣಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ನಿನಗೆ ಕ್ಷಣಿಕ ಆನಂದ
ಸಿಗಬಹುದು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ,
ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ನೀನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ರೂಪ
ನೀನಂದುಕೊಳ್ಳದೆಯೂ, ನಾನರಿಯದೆಯೂ
ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಮಾಯವಾಗಬಹುದು.
ಪ್ರೀತಿ ರೂಪಿತಗೊಂಡದ್ದಾಗಿರಬಾರದು
ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರಬೇಕು.
ಕರುಣೆಯಿಂದಲೂ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಡ, ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ
ಕಣ್ಣೀರ ಒರೆಸಲೂ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಡ.
ಈ ಜೀವ ಅಳುವುದನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡಬಹುದು, ನನ್ನಿನಿಯನೇ
ನಿನಗಾಗ ನನ್ನ ಸಮಾಧಾನಿಸುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ಮರೆಯಾಗಬಹುದು
ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಾದರೆ, ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರೀತಿಸು,
ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸು, ಪ್ರೀತಿಯ ಅನಂತತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸು.

XIV

If thou must love me, let it be for nought
Except for love's sake only. Do not say
'I love her for her smile—her look—her way
Of speaking gently,—for a trick of thought
That falls in well with mine, and certes brought
A sense of pleasant ease on such a day'—
For these things in themselves, Beloved, may
Be changed, or change for thee,—and love, so wrought,
May be unwrought so. Neither love me for
Thine own dear pity's wiping my cheeks dry,—
A creature might forget to weep, who bore
Thy comfort long, and lose thy love thereby!
But love me for love's sake, that evermore
Thou mayst love on, through love's eternity.

Elizabeth Barrett Browning

(http://m.poemhunter.com/elizabeth-barrett-browning/)

ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇ ಆದರೆ

ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇ ಆದರೆ!

ನಿನಗೊಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ನಿನಗಿದು ಗೊತ್ತಾ?

ಶರತ್ಕಾಲದ ರಾತ್ರಿ, ಸ್ಫಟಿಕ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು;
ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ,
ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಮರದ ಟೊಂಗೆಗಳು,
ಚಳಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒರಟು ದಿಮ್ಮಿಗಳು,
ಬೆಂಕಿಯ ಕಾವಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಿಗದ ಬೂದಿ,
ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ.
ಆ ಪರಿಮಳ, ಕಾಂತೀಯ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲವೂ
ಪುಟ್ಟ, ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿಗಳಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ
ನಿನ್ನ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಹ್ಮ್, ಈಗ....
ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ನೀ
ನಿಲ್ಲಿಸುವೆಯಾದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನನುಸರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀ ನನ್ನ ಮರೆತೆಯಾದರೆ,
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಡ,
ನಾನಾಗಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಭದ್ರವಾಗಿ
ನೆಲೆಸಿರುವ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದ
ಬೇರುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು
ಹೊರಡುವ ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ
ಮೂಡಿದ್ದೇ ಆದರೆ,
ನೆನಪಿರಲಿ ಆ ದಿನ, ಆ ಕ್ಷಣ
ಈ ನನ್ನ ತೋಳುಗಳಿಂದಲೇ
ನನ್ನ ಹೃದಯಂತರಾಳದ
ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ
ಊರುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ, ಪ್ರತಿ ಗಳಿಗೆ,
ನನಗಾಗಿಯೇ ನೀನಿರುವೆ ಎಂಬ ಸಿಹಿ ಸತ್ಯ
ನಿನಗರಿವಾದಾಗ,
ದಿನ ನಿತ್ಯವೂ ಕುಸುಮವೊಂದು
ನನ್ನನ್ನರಸಿ ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ
ಓಹ್! ನನ್ನೊಲವೇ, ನನ್ನವಳೇ,
ನನ್ನೊಳಗಿನ, ನಾ ಮರೆತಂತಿರುವ,
ಪ್ರೇಮಾಗ್ನಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭುಗಿಲೇಳುವುದು
ನನ್ನೊಲವು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ನಿನ್ನ ಜೀವ ಪ್ರೇಮವನ್ನುಸಿರಾಡುತ್ತದೆಯೋ,
ಅಂದಿನವರೆಗೂ ನಿನ್ನ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕು
ಬಂಧಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

 I want you to know one thing.

You know how this is:
if I look
at the crystal moon, at the red branch
of the slow autumn at my window,
if I touch
near the fire
the impalpable ash
or the wrinkled body of the log,
everything carries me to you,
as if everything that exists,
aromas, light, metals,
were little boats
that sail
toward those isles of yours that wait for me.

Well, now,
if little by little you stop loving me
I shall stop loving you little by little.

If suddenly
you forget me
do not look for me,
for I shall already have forgotten you.

If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,
remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.

But
if each day,
each hour,
you feel that you are destined for me
with implacable sweetness,
if each day a flower
climbs up to your lips to seek me,
ah my love, ah my own,
in me all that fire is repeated,
in me nothing is extinguished or forgotten,
my love feeds on your love, beloved,
and as long as you live it will be in your arms
without leaving mine.

#PabloNeruda

(http://m.poemhunter.com/pablo-neruda/)

ಸುಕೋಮಲೆ ಯುಲಾಲೈ

ನಾನು ನನ್ನದೇ ನರಳಾಟದಲ್ಲಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಆತ್ಮವೋ ನಿಂತ ನೀರಾಗಿತ್ತು.

ಮೋಹಕ, ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಯುಲಾಲೈ 

ನನ್ನೊಡತಿಯಾಗುವವರೆಗೂ,

ಚಿನ್ನದ ಕೂದಲಿನ, ಚಂದದ ನಗುವಿನ 

ಸುಕೋಮಲೆ ಯುಲಾಲೈ 

ನನ್ನ ಸೆಳೆಯುವವರೆಗೂ!

ಆಹ್! ಅವಳ ಕಣ್ಗಳ ಕಾಂತಿಯೋ!

ರಾತ್ರಿಯ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಮಂಕು, ಮಂಕು 

ಹೊಳೆಯುವ ನಯನ ತಾರೆ ಯುಲಾಲೈ;

ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುವ ಮುಂಗುರುಳು,

ಮಂಜುವಿನಿಂದ ಮುಸುಕಿರುವ ನೀಲಾಕಾಶದ

ಮುತ್ತಾದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಅಸೂಯೆಗೆ ನೂಕಿದೆ. 

ನನಗೀಗ ಅನುಮಾನ - ಈ ನೋವು

ಹಿಂದೆ ಬಾರದು

ಆಕೆಯ ಜೀವಂತಿಕೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ

ನಿಟ್ಟುಸಿರ ಹೊರ ಹಾಕಿದೆ

ಬದುಕೀಗ ದೇವತೆಯ ದೇದಿಪ್ಯ

ನೋಟದಿಂದ ಬೆಳಗಿದೆ

ಆಗೀಗ ಪ್ರೌಢತೆಯಿಂದ ಮೆರಗುವ 

ಯುಲಾಲೈಯ ಕಣ್ಗಳಂತೆ, 

ತೇಲ್ಗಣ್ಣಿನಂತೆ; ನೀಲ್ಗಣ್ಣಿನಂತೆ !

I dwelt alone

In a world of moan,

And my soul was a stagnant tide,

Till the fair and gentle Eulalie became my blushing bride-

Till the yellow-haired young Eulalie became my smiling bride.

Ah, less- less bright

The stars of the night

Than the eyes of the radiant girl!

That the vapor can make

With the moon-tints of purple and pearl,

Can vie with the modest Eulalie's most unregarded curl-

Can compare with the bright-eyed Eulalie's most humble and careless

curl.

Now Doubt- now Pain

Come never again,

For her soul gives me sigh for sigh,

And all day long

Shines, bright and strong,

Astarte within the sky,

While ever to her dear Eulalie upturns her matron eye-

While ever to her young Eulalie upturns her violet eye.

Edgar Allan Poe

(http://m.poemhunter.com/edgar-allan-poe/)