ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ

ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ

ಬಂದೂಕಿನ ನಳಿಗೆಗಳಲ್ಲೂ
ಸೈನಿಕರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲೂ
ರಕ್ತದೋಕುಳಿ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದೆ.
ದೀರ್ಘ ಹೋರಾಟದ
ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ

ಚರ್ಮದ ಜೀನುಗಳಲ್ಲೂ
ಸೈನಿಕರ ಶಿರಗಳೂ
ಪತನಗೊಂಡ ಕುರುಹಿದೆ
ಹೋರಾಟದ ಕೆಚ್ಚಿದೆ
ಕನಸುಗಳೂ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ

ಫಿರಂಗಿಯ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲೂ
ಸೈನಿಕರ ಕರಗಳಲ್ಲೂ
ಹೊತ್ತು ತಂದ ಹೆಂಗಸರ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಗಳಲ್ಲೂ
ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೃದಯದ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ
ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಪ್ರವಾಹ ಹರಿದಿದೆ
ಬಂದೂಕಿನ ನಳಿಗೆಗಳೂ, ಚರ್ಮದ ಜೀನುಗಳೂ
ಫಿರಂಗಿಯ ಬಾಯಿಗಳೂ ಭೋರಿಟ್ಟು ಅಳುತ್ತಿವೆ

ಕನಸುಗಳೂ,
ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇವೆ
ಹೆಣಗಳ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ,
ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರದ
ಕನಸುಗಳು, ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ
ಕನಸುಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಲಿವೆ.

Among the red guns,
In the hearts of soldiers
Running free blood
In the long, long campaign:
Dreams go on.

Among the leather saddles,
In the heads of soldiers
Heavy in the wracks and kills
Of all straight fighting:
Dreams go on.

Among the hot muzzles,
In the hands of soldiers
Brought from flesh-folds of women--
Soft amid the blood and crying--
In all your hearts and heads
Among the guns and saddles and muzzles:

Dreams,
Dreams go on,
Out of the dead on their backs,
Broken and no use any more:
Dreams of the way and the end go on.

Carl Sandburg

http://www.poemhunter.com/carl-sandburg/

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸಾವು, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಾವು

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸಾವು, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಸಾವು

ಅಲ್ಲೂ, ಇಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಮೃತ್ಯು
ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲೂ
ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ ಮೃತ್ಯು
ಆಗಿದ್ದೇವೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮೃತ್ಯು

ನಮ್ಮ ಹೆದರಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ,
ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಮೇಲೆ,
ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆ
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ,
ಸಾವು ತನ್ನ ಮೊಹರೊತ್ತಿದೆ

ಮೊದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಭೋಗಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯ
ತದನಂತರ ನಮ್ಮ ಭರವಸೆಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯ
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ತಲ್ಲಣಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯ
ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಂತ್ಯ ಕಂಡ ಮೇಲೆ
ಉಳಿಯುವುದಾದರೂ ಏನು? ಬರೀ ಮಣ್ಣು
ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮರಣವಷ್ಟೆ ಕೊನೆಗೆ.

ನಾವು ಸಾಯಲೇಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ
ನಾವು ಪ್ರೇಮಿಸಿದವು ಕೂಡ.
ಇಂತಹ ನಿಷ್ಟುರ ನಶ್ವರ ಬದುಕಿದು
ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಅಶಾಶ್ವತ

I.
Death is here and death is there,
Death is busy everywhere,
All around, within, beneath,
Above is death—and we are death.

II.
Death has set his mark and seal
On all we are and all we feel,
On all we know and all we fear,

...

III.
First our pleasures die—and then
Our hopes, and then our fears—and when
These are dead, the debt is due,
Dust claims dust—and we die too.

IV.
All things that we love and cherish,
Like ourselves must fade and perish;
Such is our rude mortal lot--
Love itself would, did they not

Percy Bysshe Shelley


http://www.poemhunter.com/percy-bysshe-shelley/

ಎಂದೂ ಮರೆಯದ ನಗು

ಎಂದೂ ಮರೆಯದ ನಗು

ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಇಳಿಬಿದ್ದ ಪರದೆಗಳ ಹತ್ತಿರದ

ಮೇಜಿನ ಮೇಲೊಂದು ಗಾಜಿನ ಬೋಗುಣಿ,

ಈಜಾಡುತ್ತಿದ್ದವು ಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳು

ನಗುಮುಖದ ನನ್ನಮ್ಮ, ಯಾವಾಗಲೂ

ನಮ್ಮನ್ನು ಆನಂದದಿಂದಿರುವಂತೆ

ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು "ಖುಷಿಯಾಗಿರೋ ಕಂದ!"

ಆಕೆ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯೇ ಇತ್ತು,

ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು

ನನ್ನಪ್ಪ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ

ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ!

ಆತನ ಆರಡಿ ದೇಹದೊಳಗಿನ ರೋಷ

ಅವನಿಗರಿವಾಗದಂತೆ ಹೀಗಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತೇನೋ?

ಪಾಪದ ಮೀನಂತವಳು ನನ್ನಮ್ಮ

ವಾರವೆಲ್ಲಾ ಏಟು ತಿಂದರೂ

ಖುಷಿಯಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ನನಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು

'ಮಗು, ನಗು! ನಗಲೇನು ಕಷ್ಟ ನಿನಗೆ?'

ನಗುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು!

ಆ ನಗು, ನಾ ನೋಡಿದ ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ

ನಗೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ, ಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳೂ ಸತ್ತು ಹೋದವು

ತೆರೆದೇ ಇದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ನೀರಿನ ಮೇಲೆ

ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು ದೇಹಗಳು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅಪ್ಪ, ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ,

ಅವುಗಳನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮ ನಗುವುದ ಕಂಡೆವು.

We had goldfish and they circled around and around

in the bowl on the table near the heavy drapes

covering the picture window and

my mother, always smiling, wanting us all

to be happy, told me, 'be happy Henry!'

and she was right: it's better to be happy if you

can

but my father continued to beat her and me several times a week while

raging inside his 6-foot-two frame because he couldn't

understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,

wanting to be happy, beaten two or three times a

week, telling me to be happy: 'Henry, smile!

why don't you ever smile?'

and then she would smile, to show me how, and it was the

saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,

they floated on the water, on their sides, their

eyes still open,

and when my father got home he threw them to the cat

there on the kitchen floor and we watched as my mother

smiled

Charles Bukowski

http://www.poemhunter.com/charles-bukowski/

ವಾದ

ವಾದ

ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಬಿರುಕು ಮೂಡಿದ ಮೇಲೆ
ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಅಂತರ ಹೆಚ್ಚೇ ಆಗುವುದು
ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದಾ, ವಾದಕ್ಕಾಗಿ ವಾದ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ
ಎಷ್ಟೇ ನಡೆಸಿದರೂ, ಏನನ್ನೂ ಕೂಡ ಸಾಧಿಸಲಾರೆ.

ಅಂತರ ಬೆಳೆಯುವುದು ಹೀಗೆ!
ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಸಮುದ್ರ ತೀರ;
ಅಲ್ಲಿಯ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಭೂಮಿ,
ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಬೆಳೆಯುವ ಹಾಗೆಯೇ
ನಾ ಕೊಡುವ ಕಾರಣಗಳೂ ಕೂಡ
ಉದ್ದುದ್ದ ಬೆಳೆಯಬಹುದೇನೋ?

ಕಾಲ : ಅರ್ಥೈಸಿಕೋ!
ಉಪಯೋಗಕ್ಕಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ
ವಸ್ತುಗಳು, ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳ ಮುಂದೆ
ಉಳಿದವರ ಅನುಭವ ನಗಣ್ಯ ಎಂದಂತೆ!
ಉರುಳಿಹೋಗಲೇಬೇಕಾದ ಕೆಟ್ಟ ಕಾಲ,
ತನ್ನನ್ನು  ತಾನೇ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿಕೊಂಡು
ತಾನಿಲ್ಲೀ ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು  ಭ್ರಮಿಸಿದಂತೆ!

ಆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಶಬ್ಧಗಳನ್ನು
ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಾವೇ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ
ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಡಗಿಸಲುಬೇಕು.
ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿಯಾದದೆಲ್ಲವೂ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ
ನಶಿಸಿಹೋಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ.

Days that cannot bring you near
or will not,
Distance trying to appear
something more obstinate,
argue argue argue with me
endlessly
neither proving you less wanted nor less dear.

Distance: Remember all that land
beneath the plane;
that coastline
of dim beaches deep in sand
stretching indistinguishably
all the way,
all the way to where my reasons end?

Days: And think
of all those cluttered instruments,
one to a fact,
canceling each other's experience;
how they were
like some hideous calendar
"Compliments of Never & Forever, Inc."

The intimidating sound
of these voices
we must separately find
can and shall be vanquished:
Days and Distance disarrayed again
and gone...

Elizabeth Bishop

http://www.poemhunter.com/elizabeth-bishop/

ನನ್ನನ್ನೇನು ಕೇಳದಿರು

ನನ್ನನ್ನೇನು ಕೇಳದಿರು

ಖುಷಿಯಿಂದಿರಬೇಕಾದಾಗಲೂ ಎಂತದೋ ತೊಳಲಾಟ?
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲ, ಚಿಂತಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿ
ಬದುಕು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.  ನನ್ನದೇನಿದು ಆಟ?
ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನೇನು ಕೇಳದಿರು.

ಆಗೆಂದೋ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾಧುರ್ಯ ಹಳಸಿದೆ
ಇನ್ನೆಂದೂ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮರುಕಳಿಸದು.
ಪ್ರೀತಿಯ ಜೊತೆಗೂ! ಆನಂದದ ಸೌಧ ಕುಸಿದಿದೆ.
ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನೇನೂ ಕೇಳದಿರು.

ಸುಖದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ಹೀನ ಬದುಕು
ತಾರುಣ್ಯದ ರಸ ಘಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಗದು
ಆ ಕ್ಷಣದ ಖುಷಿಯಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ
ಬೇಸರ, ನಿಟ್ಟುಸಿರು, ಕೊರಗಷ್ಟೇ ಬದುಕಿಗೆ

Don't ask me why

Don’t ask me why, alone in dismal thought,
In times of mirth, I’m often filled with strife,
And why my weary stare is so distraught,
And why I don’t enjoy the dream of life;

Don’t ask me why my happiness has perished,
Why I don’t love the love that pleased me then,
No longer can I call someone my cherished--
Who once felt love will never love again;

Who once felt bliss, no more will feel its essence,
A moment’s happiness is all that we receive:
From youth, prosperity and joyful pleasantry,
All that is left is apathy and grief...

Alexander Sergeyevich Pushkin

http://www.poemhunter.com/alexander-sergeyevich-pushkin/

ಹಾಡಿನ ಅಂಗಿ

ಹಾಡಿನ ಅಂಗಿ

ನಾನೊಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಹಾಡನ್ನು

ಅಂಗಿಯಾಗಿಸಿದೆ

ಪಾದಗಳಿಂದ ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗೂ ಮುಚ್ವುವಂತೆ

ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳಿಂದ ಕಸೂತಿಯನ್ನೂ

ಹಾಕಿಸಿದೆ

ಮೂರ್ಖರು ಅದನ್ನು ಕದ್ದರು.

ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ತೊಟ್ಟು

ತಾವೇ ನೇಯ್ದಂತೆ ಬೀಗಿದರು.

ಅದನ್ನವರೇ ಧರಿಸಲಿ ಬಿಡಿ

ಬೆತ್ತಲೆ ನಡೆಯುವಾಗಿನ ಸುಖ

ಅವರಿಗೇನು ಗೊತ್ತು?

A Coat

I MADE my song a coat 

Covered with embroideries 

Out of old mythologies 

From heel to throat; 

But the fools caught it, 

Wore it in the world's eyes 

As though they'd wrought it. 

Song, let them take it, 

For there's more enterprise 

In walking naked.

‪#‎WilliamButlerYeats‬

http://www.poemhunter.com/william-butler-yeats/

ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ನಮ್ಮದು Over reaction!

ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ನಮ್ಮದು Over reaction! :( ಮೊನ್ನೆ BM ನಲ್ಲಿ "Racism against NE youth again!" ಅಂತಿತ್ತು. ಪೂರ್ತಿ ಓದಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಬೈಕ್ ನ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಬಂದವರು, ಮನೆಯವರ ಮತ್ತು ಆ ಕಳ್ಳರ ನಡುವೆ ಜಗಳವಾಗಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರೆಂದು ತಿಳಿದು ನಂತರ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಮೂಲ ಉದ್ಧೇಶ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರ ಮೇಲಿನ ಅಟಾಕ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಆದರೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಹೀಗೆ! 

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಶಾಲೆಗಳನೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಈಗ ಈ ರೇಪ್ ಅಥವಾ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತದ್ದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಇದು ಆಗಲೂ ಇತ್ತು. ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಹೌದು. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧವೇ. ಆದರೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಇಂತಹ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಬೇಕಾಗಿರುವ, ಬೇಡದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ರೂಲ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಲಂಚ ಕಿತ್ತು, ಪರ್ಮಿಷನ್ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಶಾಲೆಗಳ ಫೀಸ್ ಹೆಚ್ವಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬಡವರ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವುದು ಬೇಡವೇ? 

ನಂದಿತಾ ಪ್ರಕರಣ - ಯಾವುದೇ ಸಣ್ಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳವರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ಹುಡುಗರು ಆಕೆಗೆ ಪಾಯಿಸನ್ / ಫೆನಾಯಿಲ್ ಕುಡಿಸಿ, ಆಕೆಗೆ ಏನೂ ಆಗದೆ, ಸಂಜೆ ತಂಗಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ, ನಂತರ ಮಲಗಿದವಳಿಗೆ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ಆದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಏಕೆ? ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಬಂದರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಸು ದಾಖಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೀರಿಯಸ್ ಆದಾಗ ಮಾತ್ರ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೊಂದು ಪೋಲೀಸ್, ಅಸ್ಪತ್ರೆ ಮತ್ತು ವಿಕ್ಟಿಮ್ ಮಧ್ಯೆ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ "ಪಾಪ! ಹುಷಾರಾಗ್ತಾಳೆ, ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಪೋಲೀಸ್ ಕೇಸ್?" ಎನ್ನುವ ಉದ್ದೇಶವಷ್ಟೇ! ಅಂತದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸೀರಿಯಸ್ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಆ ರಂಜಿತಾಳ ಅಪ್ಪ, ಕ್ಷಣಕೊಂದು ಮಾತಾಡಿದ್ದಂತೂ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧ. ಈಗ ಸಿಬಿಐ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಬಂದಿದೆ. ಆತನ ಮೇಲೆ, ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕೆಡಿಸಿದ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ? 

ಇನ್ನೂ ಈಗಿನ ಊಬರ್ ಪ್ರಕರಣ - ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಳ ದಿವಸಗಳಿಂದ ಓಲಾ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಟೋದವರ ಆಟಾಟೋಪಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಇವರಿಂದಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ಜಿಪಿಎಸ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಟ್ರಾಕ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡಿಟೇಲ್ಸ್ ನಮ್ಮ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮೇಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ಗೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯಷ್ಟೆ. ಇವರು ಆಟೋದವರ ಹಾಗೇ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ಬ್ಯಾನ್ ಅಥವಾ ಮತ್ತೇನೋ ರೂಲ್ಸ್ ಬಂದು, ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ದರಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕನ್ಸುಮರ್ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬಳಿಗಾದ ತೊಂದರೆಗೆ ಇಡೀ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅನ್ನೇ ಬ್ಯಾನ್ ಮಾಡುವುದು! ಸರಿಯೇ? ಇಡೀ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲವೇ? ಆಕೆಗೆ ಆಪ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕ್ಯಾಬ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಜಿಪಿಎಸ್ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಏಕೆ ಜಿಪಿಎಸ್ ಇಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಆ ಕೂಡಲೇ ಊಬರ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನನಗೆ ಈ ಗಾಡಿ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಫ್ರೆಂಡ್ ಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸುವ ಬದಲು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆತನಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದಳಂತೆ! ಅದು ಹೇಗೆ? ಆ ಸಹೋದರಿಯರ ಪ್ರಕರಣದಂತೆ ಇದು ಕೂಡ ಉಲ್ಟಾ ಹೊಡೆಯಬಾರದು ಎಂದೆಣಿಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಥೂ! ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೀಯಾ? ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನೆದುರಿಸಲೇಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಾವೀಗ ಸೇಫ್ ಅಲ್ಲಾ. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತೇವೆ ನಾವು? ನಮ್ಮ ಜಾಗರೂಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವಿರಬೇಕು. ಗಾಡಿ ಹತ್ತಿದ ಕೂಡಲೆ ಆಕೆ ಕೂಡ ಒಂದಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ತಾನು ಭಯಂಕರ ಇನೊಸೆಂಟ್ ಎಂಬ ನಾಟಕವೇಕೆ? (ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ)

ತಲೆಕೆಟ್ಟ ನಾಲ್ಕು ಜನರು ನೈತಿಕ ಪೋಲಿಸ್ ಗಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದಕೊಂದಿಷ್ಟು ಮತ್ತದೇ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಜನ ಕಿಸ್ ಟು ಲವ್ ಅಂತ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಂಥವರು.

ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಯಾವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸೂಕ್ಷತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು? ಎಲ್ಲಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳು ಕೇವಲ ಟಿಆರ್ ಪಿ ಗಿಟ್ಟಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು, ನಾವೆಲ್ಲರೂ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳಾಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಕೈವಾಡ

ಸಮಾಜದ ಲೋಪ ದೋಷಗಳನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇರುವುದು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡುವುದು. ಯಾವಾಗ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು / ಪತ್ರಕರ್ತರು ತಮ್ಮ ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಿಯಾಗತೊಡಗಿದರೋ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಜನರಿಗೆ ಬೇಸರ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅಂತಹ ಜನರಿಗೆ ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ವರವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದವು. ಒಂದೊಂದೇ ಮುಖವಾಡಗಳು ಕಳಚಿಬೀಳತೊಡಗಿದವು. ಹಿಡನ್ ಅಜೆಂಡಾ ಇರುವಂತಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಇನ್ನೇನು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿ, ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿಯೇ ಬಿಡುವುದೆಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಕೂಡ ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ, ತಮ್ಮ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಇಷ್ಟು ದಿವಸಗಳು ಸಮಾಜದ ಲೋಪದೋಷಗಳಿಂದಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿರುವ ಮಂದಿ, ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ? ಹಾಗಾಗಿ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳನ್ನು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹೋಲ್ಡ ನಲ್ಲಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚರ್ಚೆಯ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಅಸಭ್ಯ ಶಬ್ಧಗಳಿಂದ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡುವವರನ್ನು ನಿಂದಿಸಿ, ಇನ್ ಬಾಕ್ಸಿಗೆ ಅಶ್ಲೀಲವಾದ ಮೆಸೇಜಸ್ ಕಳಿಸಿ, ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಬೆದರಿಕೆಗೋ, ಇವರಾಡುವ ಆಟಗಳಿಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟೋ, ಸುದ್ಧಿಯೇ ಬೇಡ ಎನ್ನುವ, ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನಾವು ದೂರವಿರೋಣ ಎನ್ನುವವರೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ನಂತವುಗಳು ಚುರುಕಾಗಿವೆ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಂತವು ಮಂಕಾಗುತ್ತಿವೆ. ದುರ್ಬಲರು ಇನ್ನಷ್ಟು ದುರ್ಬಲರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಮಂದಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ?

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ. ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಯಾವುದಾದರೂ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸೃಷ್ಠಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹಣಿಯಲೆಂದೇ ಗುಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದವರನ್ನುನೆದುರಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಇದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ.